De Gemeente Bunschoten bestaat uit drie kernen - Bunschoten, Spakenburg en Eemdijk - met een rijke geschiedenis. De Zuiderzee speelt in deze geschiedenis een grote rol. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het gemeentebestuur in Spakenburg een kunst- opdracht wilde realiseren die de verbondenheid met de zee tot onderwerp had. De Gemeente schakelde in 1994 het Centrum Beeldende Kunst in voor adviezen over de te volgen procedure en voor begeleiding bij het indienen van een subsidieverzoek bij de Provincie Utrecht. De eerste oproep in BK-Informatie leverde veel reacties op. De gemeente verstrekte een schetsopdracht aan de beeldend kunstenaars Eddy Roos en Carel Lanters. Geen van de twee ontwerpen kon echter de goedkeuring van de plaatselijke adviescommissie voor beeldende kunst wegdragen. Na verloop van tijd werd besloten een tweede advertentie te plaatsen. Hans Kuiper was een van de kunstenaars die reageerden op de tweede oproep. Kuyper (1955) volgde zijn opleiding aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten te Den Haag (1976-1982). Zijn afstudeerrichting was beeldhouwen/boetseren. 
Van 1983 tot 1985 zette hij met een beurs zijn studie voort aan de Kunstacademie San Carlos in Mexico- stad. Met beelden kon hij daar niet uit de voeten en hij legde zich toe op het schilderen. Eenmaal weer in Nederland was de overstap naar het beeldhouwen niet zomaar weer te maken. 
Om de overgang te vergemakkelijken, begon Kuyper wandobjecten te maken. Het zijn kleine schilderijen die zich los lijken te maken van de muur die hun achtergrond vormt. Ze zijn opgebouwd uit losse, metalen onderdelen die in grijzige groenen, roden en blauwen geschilderd zijn. Het zijn kleine stillevens van landschappen of onderdelen daarvan. De objecten vormen een belangrijke schakel in het werk van Hans Kuyper. De opbouw, de bijna stripverhaalachtige vormgeving en het kleurgebruik zijn allemaal terug te vinden in de beelden die hij nu maakt. Zijn wandobjecten en beelden stralen een soort rust uit en hebben in hun eenvoud en ronde vormentaal iets ontwapenends. De kunstwerken spreken een breed publiek aan. Het beeld dat Hans Kuyper voor Spakenburg maakte, stelt een visser voor die een vis in zijn armen houdt. Het ongeveer twee meter hoge beeld is in brons gegoten en de onderdelen zijn gepatineerd in verschillende kleuren. De visser wordt geflankeerd door een boot op het water en een huisje met een rookpluim. De figuur staat op een verhoging, nabij de zogenaamde leugenbanken aan de Oude Haven. De vis zou symbool kunnen staan voor de dankbaarheid van Spakenburg voor de vele eeuwen goede vangst. Het schip verwijst naar de vissersvloot, waarvan in de nabije omgeving van het beeld nog prachtexemplaren te bewonderen zijn. Het huis ver- wijst naar de Spakenburger gemeenschap. De rook- pluim uit de schoorsteen kan staan voor de rook van de visrokerijen die ooit tussen de woningen gevestigd waren. De rook kan ook verwijzen naar de beslotenheid van het dorp, als een huis waarin het goed toeven is. Het beeld is niet dat van de visser in het algemeen, maar evenmin een specifiek persoon. Met zijn bolle buikje en wat gedrongen lichaam lijkt de visser een stripfiguur. Maar de detaillering van handen en ge- zicht maken de figuur toch weer realistischer. Dit telkens op het verkeerde been zetten van de toeschouwer maakt dat het beeld interessant blijft om naar te kijken. De adviescommissie van de gemeente moest aanvankelijk wennen aan het beeld. De vertegenwoordigers van de bevolking die in de commissie vertegenwoordigd waren, hadden bezwaar tegen de vis, die niet voorkwam in de Zuiderzee. Hans Kuyper wist de commissie ervan te overtuigen dat dit de dichterlijke vrijheden zijn van de kunstenaar. Dat het beeld daarna echt geaccepteerd werd, bleek weI uit de feestelijke oplevering in mei 1998: de visser kreeg een warm onthaal van zowel het Spakenburgse visserskoor, als van de bevolking.